Ek was vandag weer by die lughawe, en dit is nou iets wat ek al hoe minder geniet om te doen. Ek het gewoonlik daarvan gehou om op die lughawe te sit en te kyk na al die mense wat 'hello' en 'bye' se - maar nou laaik ek dit glad nie meer nie!
Seker omdat ek sukkel om te glo dat hy sal kom kuier. As daar iets is wat ek soos goud sou waardeer het, sou dit wees dat hy hier wou wees vir my winkel se opening. Maar ek moet begin om 'n brug te bou en oor dit te kom. Sy eie dogter het vir my reguit gese dat hy nooit sal kom nie, en as sy so se, dan moet ek dit begin aanvaar, ook.
Hy praat al hoe minder met my, en dit maak regtig seer. Ek dink hy is gatvol, en ek wens dit kon net aanhou om lekker te wees. Hy is verskriklik anders. Ek wil rerig sy vriend vir altyd.
Ek is ook op die punt waar ek dink dat ek net moet gaan werk soek. Dinge pla my, soos my tyd met my familie. Gaan ek genoeg geld maak om my familie nie teleur te stel nie. Gaan ek vir J sien grootword of gaan ek hom so min sien dat hy my gaan vergeet.... En ja, dis hoe die simple gedagtes deur my kop rol.
Ek wil vandag net weer sit en tjank, ek is hartseer....
Monday, February 21, 2011
Monday, February 7, 2011
My Nuwe/Eie/Private Blog
Ek kan nie glo ek het nou net dit self gedoen nie. Ek vra gewoonlik my BFF om my te help met die tipe goed, maar dis seker tyd om dinge self te begin doen - is dit nie?
Ek voel regtig baie deurmekaar. Ek wil tjank van gisteraand af en ek het geen idee hoekom ek dit wil doen nie. Of eintlik weet ek baie goed....
Ek wens en hoop op iets wat sekerlik nie ooit kan wees nie. Ek raak elke dag meer en meer 'betrokke'. Ek voel elke dag 'n bietjie meer.
Dan spandeer ek glad nie genoeg tyd saam met die Here nie. Dit voel so verkeerd, maar ek kry nie die woorde om met die Almagtige te praat nie. Seker omdat ek met hierdie wense in my hart rondloop, en dit voel nie reg om aanhoudend te vra, en te vra nie.
Dit voel asof ek so stukkend is binne, en dit is NIEMAND se skuld nie.
Ek kan nie die woorde uiter nie, ek kan dit net nie hardop doen nie.
Ja, ek kry myself jammer. Ek voel lelik en vet, ek het merke op my lyf wat glad nie kan weggaan nie. Ek kan dit nie eers fix nie!
So ek vandag tjank en myself jammer kry. Ek gaan met die Here praat en vra vir hulp.
Ek voel regtig baie deurmekaar. Ek wil tjank van gisteraand af en ek het geen idee hoekom ek dit wil doen nie. Of eintlik weet ek baie goed....
Ek wens en hoop op iets wat sekerlik nie ooit kan wees nie. Ek raak elke dag meer en meer 'betrokke'. Ek voel elke dag 'n bietjie meer.
Dan spandeer ek glad nie genoeg tyd saam met die Here nie. Dit voel so verkeerd, maar ek kry nie die woorde om met die Almagtige te praat nie. Seker omdat ek met hierdie wense in my hart rondloop, en dit voel nie reg om aanhoudend te vra, en te vra nie.
Dit voel asof ek so stukkend is binne, en dit is NIEMAND se skuld nie.
Ek kan nie die woorde uiter nie, ek kan dit net nie hardop doen nie.
Ja, ek kry myself jammer. Ek voel lelik en vet, ek het merke op my lyf wat glad nie kan weggaan nie. Ek kan dit nie eers fix nie!
So ek vandag tjank en myself jammer kry. Ek gaan met die Here praat en vra vir hulp.
Subscribe to:
Posts (Atom)